En durf nu niet te wenen...

Uncategorized Dec 11, 2019

 Onlangs ging ik met mijn dochter, mijn metekindje en nog wat neefjes en nichtjes naar een binnenspeeltuin. Want daar was het vetleuk en mega cool
Ja, daar konden mijn argumenten van “lekker buiten spelen is gezond”
niet tegenop 😉

Gelukkig kon ik er genieten van een lekkere koffie in een gezellig kader (of toch gezelliger dan de meeste van die indoor dinges waar ik al eens ben geweest).
Ze hadden het ongelooflijk naar hun zin en wat wil een moeder/meter nog meer dan natuurlijk.

Ik had ook al gemerkt dat er een verjaardagsfeestje was en dat ook deze kinderen zich rot amuseerden en lekkere pannenkoeken hadden gegeten.
Het leek echt de max (om het even in hun taal te verwoorden).

En dan was het uur dat de mama’s hun kindjes kwamen ophalen van het verjaardagsfeestje. Ik zat daar toch maar wat te zitten en genoot om te zien hoe sommige mama’s echt heel liefdevol hun kinderen knuffelden en vroegen of het leuk was en toen viel me iets op waar ik het heel moeilijk mee had.

Eén van de mama’s kwam een zoon en een dochter ophalen en vanaf het moment dat ze toekwam tot het moment dat ze vertrokken had ze een continue stroom van kritiek op haar kinderen. Haar dochter had het bijvoorbeeld moeilijk om alleen haar schoenen aan te doen en dat riep de moeder dan ook voor iedereen die het al dan niet wilde horen. “Ik heb een dochter van 8 die zelfs haar eigen schoenen nog niet kan aan doen”

Ik zag dat haar dochter wou huilen, maar ook dit werd onmiddellijk in de kiem gesmoord met de woorden “en durf nu niet te wenen ook”.
Haar zoon was nat van het zweet en dat vond ze ook al verschrikkelijk. “Je stinkt, kom hier, doe je jas aan” en trouwens “heb je al gezien hoe je zus zit te sukkelen met haar schoenen”.
En zo ging het maar door…
Ze hielp haar kinderen uiteindelijk om schoenen en jassen aan te doen op de minst liefdevolle manier die ik ooit heb mogen ervaren en zo vertrokken ze dan ook.

Ik was echt diep geraakt en uiteraard was er onmiddellijk een stemmetje in mij die zei dat de moeder waarschijnlijk een zeer slechte dag had gehad en dit nu even afreageerde op de verkeerde mensen, maar toch…
Ik bleef de gezichten van de kinderen voor mij zien en ik kon alleen maar zeer angstige kinderen zien.

Ik geloof zeer sterk dat we als ouder een enorme impact hebben op hoe onze kinderen zich verder ontwikkelen. En ik weet uit veel gesprekken met ouders dat ouders allemaal de wens hebben dat hun kinderen gelukkig worden.
Daar zijn we het over eens, maar ik merk ook vaak dat ons gedrag en hoe wij zelf in het leven staan als mens allesbepalend is en vaak onze wens om onze kinderen gelukkig te maken overheersen.

En wat is dat dan, ervoor zorgen dat onze kinderen gelukkig zijn.
Hoe kunnen wij bepalen waar onze kinderen gelukkig van worden.
Vaak gaan wij onze eigen onvervulde verlangens en wensen projecteren op onze kinderen. Dit zorgt er vaak voor dat kinderen kleine kopietjes van onszelf worden of net de dingen moeten gaan doen die wij nooit hebben kunnen doen.

“Ik heb nooit een diploma behaald en daarom is het allerbelangrijkste dat ik mijn kind wil meegeven een diploma”, “ik heb altijd heel graag gesport en daarom vind ik het heel belangrijk dat mijn kind ook gaat sporten”,…

En vaak verwoorden we dat nog niet op deze manier.
We gaan spreken in het belang van het kind.
Een goed diploma is belangrijk als je ergens wilt geraken in het leven,
sporten is gezond,…
En we doen dit uiteraard met de beste bedoelingen voor onze kinderen, maar merk op dat we al van jongsaf voor hen gaan bepalen wat hen gelukkig maakt.

Als wij echt willen dat onze kinderen gelukkig zijn moeten we durven om de traditionele plaatjes los te laten, moeten we écht durven kijken naar onze kinderen, ze zien zoals ze zijn (zonder dingen die ze doen of zeggen te bestempelen als goed of fout) en hen begeleiden op hun pad naar volwassenheid.

En dat vraagt moed om los te laten.
Onze eigen verwachtingen, onze wensen, ons beeld van wat hen gelukkig zou kunnen maken. En dat is lastig, heel lastig en dat kan alleen maar wanneer wij als mens oprecht gelukkig zijn met wie we zijn.
Op het moment dat wij onszelf als mens volledig accepteren zoals we zijn kunnen we anderen volledig accepteren zoals ze zijn.

Bewust ouderschap is een thema dat mij enorm boeit,
waar ik zelf al veel over heb geleerd en zelf ook dagelijks tracht toe te passen in mijn rol als moeder voor mijn 5 jarige dochter Ella.
Ik help ook andere ouders (vaders en moeders) hierbij en organiseer regelmatig training momenten hierover. 

Wil je graag op de hoogte gehouden worden van deze momenten? 
Stuur mij nu alvast een mailtje via [email protected]
en dan bezorg ik jou graag meer informatie.


Warme groeten,
Charlotte  

 

 

Close

50% Complete

Laat hieronder jouw voornaam en email achter en ik bezorg jou graag onze tips en inspiratie.