Prestatiemaatschappij maakt onze kinderen kapot

1 op 5 Vlaamse tieners kampt met ernstige mentale gezondheidsproblemen.
Dit las ik onlangs in De Knack, maar dat is zeker niet het enige artikel dat ik hierover lees de laatste maanden.

Ik merk ook meer en meer kinderen en tieners in mijn eigen omgeving die het moeilijk hebben en ouders die zich geen raad meer weten. 
Ik zie ook dat zelfs 30ers en 40ers vastlopen in hun eigen leven, dat ze het gevoel hebben dat hun leven niet echt stroomt, dat ze niet weten wat ze eigenlijk echt willen,...

Ik heb zelf ook lang met dit gevoel rondgelopen, dus ik herken mij hier volledig in. 
Ik geloof dat onze prestatiemaatschappij hier de grote boosdoener is. 
We leven in een samenleving waar wat we DOEN veel belangrijker is dan wie we ZIJN. De eerste vraag die ik steevast krijg wanneer ik met nieuwe mensen in gesprek ga is "wat doe je". Alsof dit op de één of andere manier zal bepalen of ik dan wel interessant genoeg ben om mee verder te praten?

Al in de eerste levensjaren van onze kinderen focussen we op wat onze kinderen al kunnen en staan we zelden stil bij wie onze kinderen eigenlijk echt zijn. 
"Oei, kan jouw kind nog niet lopen?" "Kan het al fietsen op twee wieltjes?" 
"Zwemmen zonder bandjes?" en ga zomaar door. 

Toen mijn dochter van 5 enkele weken geleden een tekening aan het kleuren was voor één of andere wedstrijd en helemaal in paniek zei dat ik haar moest helpen, dat het niet goed genoeg ging zijn en dat ze nooit zou winnen dan krijg ik daar eerlijk gezegd een zeer ongemakkelijk gevoel bij. 

En het is heel gemakkelijk om dan de "schuld" af te schuiven op onze samenleving. 
We kunnen ons daar als ouder ook een stukje achter wegstoppen en doen alsof wij daar geen invloed op hebben. "Het is ons schoolsysteem, het is onze maatschappij,..." 

Het is  mijn overtuiging dat wij als ouder hier een heel belangrijke rol hebben.
Wij kiezen ervoor om al dan niet mee te draaien in deze samenleving, om mee te gaan in het prestatiegedreven karakter van de wereld waarin wij leven. 

Ik heb dit jarenlang ook gedaan.
Mijn focus lag op hard werken, veel presteren, mij bewijzen, nog harder werken,...en mijn zelfwaarde was volledig gekoppeld aan de prestaties die ik al dan niet behaalde. Als ik niets deed voelde ik me nutteloos en schuldig en had ik het idee dat ik nooit iets zou kunnen "bereiken" in mijn leven.

En dat is vaak wat wij ook gaan doen met onze kinderen.
Hoe hard ze studeren, hoeveel punten ze behalen, hoe goed ze zijn in de voetbal,
of ze al dan niet een diploma hebben, of ze nu al een partner hebben gevonden,
of ze al kindjes hebben,...

Deze zaken zijn vaak bepalend voor ons als ouder om al dan niet fier te kunnen zijn op onze kinderen. Ik sprak onlangs met een moeder die zei dat ze 1 probleemdochter had. Een dochter die haar studies had opgezegd, al enkele jobs had gehad en eigenlijk niet zo goed wist wat ze zou doen met haar leven.

Onze kinderen zijn zoveel meer dan punten, diploma's, jobs,...

Wanneer wij als ouders gaan vertragen in ons leven ontdekken we niet alleen wie wij werkelijk zijn en waar wij gelukkig van worden, maar gaan we ook zien wie onze kinderen zijn, wat hun verlangens zijn, hun angsten, hun dromen en waar zij gelukkig van worden.

En dat is volgens mij onze enige rol als ouder.
Zelf volop gaan leven vanuit ons hart en ons kind helpen om zichzelf te ontdekken zodat we ze van daaruit kunnen begeleiden op hun pad naar volwassenheid. 


P.S. Kom je graag meer te weten hierover? 
Ik geef regelmatig Gratis Trainingen hierover om jou mee te nemen in dit verhaal en waar je zelf ook jouw vragen kan stellen. KLIK HIER voor meer informatie. 

Close

50% Complete

Laat hieronder jouw voornaam en email achter en ik bezorg jou graag onze tips en inspiratie.